Hardal

Sarıldığım vücutlar bedenime uymuyor , tam oturmuyor. 1 - 2 numara büyük ayakkabı gibiler. Öpüşmüyorum. Kadına dokunmuyorum. Onları anlıyamıyorum , farklarına varamıyorum. Kadın çok soyutlaştı , hayatımdaki o kadın gittikten sonra.
Kanser tedavisi gören bi anneyle , intihar eden bi abiyle , çaresiz bi babayla , terk edilen bi bedenle büyüdüm ben.
Annemin erkek arkadaşına salak yapardım , abim hiç olmamış gibi davranırdım , babam diye tabir ettiğim kişi çok sevdiğim bi amcaydı. Bana ait hiç bişey olmadı , beni sahiplenmeleri başka ama ben hiç birşeye sahip olamadım. Olmamam gerektiğini biliyordum. Sahip olmuş gibi davranıp , aslında bana ait olmadıklarını anladıkları günü bekleye bekleye büyüdüm ben.
Bugün uzun zamandır yapmadığım bişeyi yaptım. Uzun zamandır gözlerimin ıslandığının , ıslanabildiğinin farkında değilmişim. Hıçkırmak diye bişey varmış , özlemek acı verirmiş , kadın gerçekmiş , o kadın bana aitmiş. Ben gerçekten bişeylere aitmişim.
Ben kendimi buaralar sevmiyorum. Sadece onu seviyorum , onu gerçekten özledim. Bencillikten değil , kötü hissediyorum o gelirse iyi olurum diye değil , kendim için değil. Onun için de değil.
Karımı özledim , sevgilimi özledim , arkadaşımı özledim. Annemi özledim , kardeşimi özledim , çocukluğumu özledim. Onu özledim