Bugün tırnaklarımı yemedim , normalden fazla gülmedim , ders çalışmadım , hatırlamadığım yemekler yedim yok hayır tamam şimdi hatırladım. Felçli gibi hissediyorum kendimi sanırım bi kitap karakterinden özendim , evet felçli olmaya özenebilecek bi ruh halindeyim. Aslında buna benzer şeyler yapan insanlarla konuşursanız ortak noktalarının yalnızlık olduğunu öğrenirsiniz ama ben bu kelime sevmiyorum yüzleşemiyorum bi türlü ama sonuçta yalnızım. Etrafınızda her gün olan insanların şimdi olmadığında hissedebileceğiniz bi duygu olan yalnızlık değil bu bahsettiğim. Yüzünüzü yıkarken adını bilmediğiniz şeylere ihtiyaç duymanız, yüzünüzü kuruladıktan sonra ne yapacağınızı düşünmek yerine kendinizi ağlamamak için zor tuttuğunuz durumlarda hissedilen o duygudan o yalnızlıktan bahsediyorum ben.
Gün boyu aldığınız her nefesi hissedersiniz , vücudunuzda küçük küçük olur olmadık yerlerdeki o noktalar kaşınır , mideniz 2 katına çıkar içini nasıl dolduracağım diye uğraşırsınız bulduğunuz her şeyi uzun uzun çiğner sonra yutarsınız..
Her neyse benim bi kadınım vardı. Yalnız , aciz , muhtaç , aç hissetmemin nedeni de gerçekten artık onun olmayışı. En azından bunun bilincinde olmak güzel bi şey , güzel olan tek şey bu zaten. Ağlamak alışkanlık haline geldi , maç sırasında teriniz yerine göz yaşlarınızı silmeniz çok garip hissettiriyor. Küçükken ezberleyip sonra unuttuğunuz duaları alakasız yerlerde hatırlıyorsunuz , bunu unutmyım gece yatmadan bunu da okurum belki etkisi olur diye not alıyorsunuz kafanızda o düşünmekten arta kalan küçük yerlere. Bi etkisini şimdilik görmedim ben , bu dünyada değil sanırım şu öteki dünya diye bahsedilen yerde görmeyi umut ediyorum. Umut denilen küçük bi şey kalmış aslında , belki uğraşsam bunun gibi ufak ufak umutlar toplayabilirim. Kimin umurunda ben sadece ona ait umutların içinde yer almak istiyorum
Sevdim bu blogu ya :)
YanıtlaSil