Othello sendromu başlangıcı

Nefes alıp verişi giderek artıyodu , elleri sırtımın en ücra köşelerinde bi kral tacına dokunuyodu. Parmak ucuyla bi haç çiziyodu sırtıma , dudakları boynumun özünü emmeye başlamıştı. Burnundan verdiği nefes rahatsız ediyodu sürekli aynı yere defalarca ve defalarca. Gözlerimi kaçırıyodum , hislerimi kaçırıyodum , nefesimi kaçırıyodum. Gerçeği , içimdekini anlamasın diye. Birşey konuşamıyodum , konuşursam herşey bozulur , gerçek olmayan bu hissin farkına varırız diye. Sustu , ağladı , avuçlarımda elleri vardı. Çırılçıplaktı tüm vücudu , tüm hisleri , bütün cümleleri çırılçıplaktı. Affetmem için yalvarır gibi bakıyodu , pişmandı çünkü. Bana dokunamadığı onca zaman için pişmandı. Acımıştı halime , içinde bulunduğum hayallere acımıştı. Onun ses tonunu duymadığım zamanlarda canım nasıl acıyosa , o da bana acımıştı. Zavallıymışım gibi bakıyodu gözlerime , en güzel gözyaşlarımı içime akıtır gibi bakıyodum onun gözlerine.